06 81 118 160 info@metmarlous.nl

Mijn droom achterna, zijn dingen voorbestemd?                                                                                              

Lucide droom

Eigenlijk wist ik meteen waar mijn column over zou moeten gaan: over het volgen van je dromen. Ongetwijfeld heb je net als anderen aangeleerd ‘’dat dromen bedrog zijn ‘’.

Volgens het spreekwoordenboek betekent dat: ‘’Wat in een droom gebeurt, gebeurt niet in werkelijkheid.’’

Wellicht zat die boodschap ook ergens in mijn onderbewuste. Tot die nacht in 1987 dat ik rechtop wakker schrok in bed. Ik was meteen klaar wakker. Wat ik zag en meemaakte voelde zo echt en zo intens, dat ik er niet omheen kon: ik had een lucide droom.

Toeval? Of is alles dan toch voorbestemd?

De aanwijzingen die ik daarin doorkreeg waren zo sterk, dat ze me niet alleen dagen bezig hielden, maar ook werden versterkt door het ene toeval na het andere.

Daardoor ‘’wist’’ ik dat ik alleen achter de betekenis van de droomboodschap kon komen door op reis te gaan, letterlijk mijn droom achterna.

Tijdens mijn lucide droom kwam een snel wentelend amulet recht op me af, zo vanuit de kosmos. Ik strekte mijn arm in de lucht en het amulet belandde in de palm van mijn uitgestoken hand.
Het bevatte vreemde (oosterse?) symbolen en ik zag drie figuren met dikke mantels, naast elkaar staand, op een bergtop. Ook zag ik drie lange hoorns die diepe klanken voortbrachten, als misthoorns. Ik ‘’wist’’ dat het over Tibet ging, ook door de woordklanken Tao en Che, of Chi, die mij toen slechts vaag bekend voorkwamen.

Uitgerekend die week kreeg ik ook ‘’zomaar’’ van iemand een beeldje cadeau, van een kalende, oosters ogende man met wapperende witte snor en dito lange baard. Dat bleek later Lao Tse te zijn, een Chinese schrijver en filosoof, die bekend staat als auteur van de Tao Te Ching en als grondlegger van het Taoisme, een belangrijke filosofische stroming. Een toepasselijk citaat van hem:

‘’Een reis van duizenden kilometers begint met de eerste stap.’’

Mijn droom achterna

De drang om mijn droom achterna te gaan werd zo sterk dat ik mijn baan opzegde en mijn auto verkocht. Van dat geld kocht ik een open vliegticket dat een jaar geldig was. Ik besloot tot een enkele reis Amsterdam – Colombo (Sri Lanka), vandaar naar Madras, de kortste oversteek naar India. Mijn eindbestemming was het mysterieuze Himalaya koninkrijk Nepal.

Ik zou dus eindigen bij de hoogste bergtoppen ter wereld, grenzend aan Tibet. Maar om daar te komen moest ik eerst duizenden kilometers afleggen dwars door India. Vanuit Kathmandu zou ik uiteindelijk terugvliegen naar Nederland.

Ik herinner me nog heel goed dat er een diepe rust en vreugde over me heen kwam op het moment dat ik het ticket in handen had. Er was geen weg meer terug, het pad lag open: laat maar zien, dacht ik, wat me roept.

Het zal je misschien niet verbazen dat mijn leven na deze reis nooit meer hetzelfde zou zijn.
Maar dat er zoveel verbazingwekkende gebeurtenissen zouden plaatsvinden, had ik in mijn ‘’stoutste’’ dromen wel gehoopt, maar niet kunnen bevroeden.

Je leven verandert als je je er voor open stelt dat bepaalde (alle?!) ontmoetingen en ervaringen zijn voorbestemd. It ’s mind blowing.

Droombestemming

Mijn verblijf bij de baai van Unawatuna, aan de zuidkust van Sri Lanka, had alles wat je van een droombestemming mag verwachten. Prachtige stranden met overhangende palmbomen, slingerapen, grappige exotische insecten en verse vis zo uit het water op je bord. Al snorkelend zwemmend door het adembenemende onderwaterleven rond het koraalrif. Wat een geweldige tip was dat om eerst een maandje te acclimatiseren op het voormalige Ceylon, met al die overweldigende natuur.

De eerste dag van mijn verblijf stond ik –avondmens- bij het krieken van de ochtend al buiten, bij een rijstveld. Opeens hijst zich vlak voor mijn neus een joekel van een water-varaan uit het water. Grote klauwen, zonder dollen zeker twee meter lang – respect. Een prehistorisch beest met zo’n snelle op-en-uitrol tong met spleetje, die rustig de walkant op sjokt, om aan de overkant van de landweg weer op zijn gemak in het water te glijden.

Lachende kinderen alom, ‘’Water monitor, very dangerous! Cup of tea, Sir?’’ Wat rijst daar uit het water? Geen rijst maar een varaan.

Reis naar binnen

Het scherpe koraal had een wondje aan mijn voet veroorzaakt en aangekomen in Madras, India, bleek al snel dat ik tijdelijk pas op de plaats moet maken. Een uitgewerkt plan had ik niet. Behalve dat ik vanwege de beroemde “Taj Mahal” de stad Agra zou aandoen, een van mijn vier poste restante adressen. In die tijd waren er – gelukkig- nog geen mobiele telefoons, laptops en internet café’s , zodat je veel meer naar binnen reist met oog voor je omgeving en anderen.

Van daaruit zou ik via de woestijn van Rajasthan verder noord-oostwaarts trekken, richting de Himalaya – en van daaruit naar Tibet. Indien mogelijk, want Tibet staat onder streng Chinees bewind, sinds de bloedige inval in 1959, mijn geboortejaar.

Vuurrituelen

Maar liggend in een hangmat las ik iets over vuurrituelen. Het vuur staat bij de Hindoes symbool voor verlichting, maar ook voor een nieuwe levensfase, verdrijving van de duisternis en de overwinning van het goede. Het vuur in de tempel mag nooit doven. Het sprak me aan. Genoeg om mijn neus te volgen naar de tempelstad Madurai. Een volstrekt onlogische keuze, vijfhonderd kilometers zuidwaarts.

Zodra de bus de drukke stad achter zich liet, daalde er een weldadige rust over me heen en kon ik volop genieten van het landschap, de palmbomen en de rijstvelden.

Rond middernacht arriveerde ik met een tijdelijke medereizigster op een druk busstation en boekte ik een eenvoudige kamer vlak bij het reusachtige Sri Meenakshi tempelcomplex, volgens velen een van de meest indrukwekkende tempels ter wereld.

De volgende dag kon ik het complex met eigen ogen aanschouwen, maar de vuurrituelen kreeg ik niet te zien (Not for tourists), terwijl ik juist daar voor was gekomen. Ik ben geen toerist, ik ben reiziger. Maar op onverwachte wijze bood de oplossing zich aan: het licht viel uit in mijn kamer en hotel. Dat gebeurt wel vaker in India, dus pakte ik wat spulletjes en ik ging naar binnen bij een theehuis aan de overkant van de straat. Er brandde alleen kaarslicht.

Tot dusverre waren de contacten met de Indiërs vooral oppervlakkig (How are you , Sir?, What’s your name? , Are you married?), maar dat zou radicaal veranderen: intuïtief keek ik op toen een man naar binnen liep.

Voorbestemde ontmoeting

We hadden direct oogcontact en hij liep recht op me af. ‘’Hi, I am Imam. I was expecting you.’’ Dat noem ik een verrassende openingszin, in een land en stad waar je niemand denkt te kennen.

‘’Gisteravond kreeg ik de ingeving door om naar het busstation te gaan. Ik wist dat er iemand naar me onderweg was. Toen ik je zag uitstappen, wist ik dat jij het was.

Je hebt met een vrouw uit de bus ingecheckt bij het guesthouse hier tegenover. En nu zijn we hier.” Dat waren meerdere schoten in de roos, zodat ik behoorlijk onder de indruk was. In no time hadden we een fascinerend gesprek, in vloeiend Engels, over de meest uiteenlopende onderwerpen – echt een verademing. “Ik kom hier voor de vuurrituelen,’’ gaf ik aan. ‘’Die zijn niet openbaar toegankelijk’’, gaf hij aan. ‘’Maar ik zal zien wat ik voor je kan doen.’’ Dat klonk als muziek in mijn oren. Hoe symbolisch: bij de vuurrituelen mag het licht niet uitgaan, maar omdat het licht uitgaat door een stroomstoring, ontmoet ik de man die me de helpt de vuurrituelen bij te wonen.

Hij wachtte me op bij het station en nu vindt hij me in het donker. Dan is het vast de bedoeling dat we elkaar ontmoeten – en dat ik de vuurrituelen kan bijwonen. Tot diep in de nacht bleven we praten en hij bleek zelfs een goeie schaker te zijn, mijn grote hobby, zodat het opklapbare spel dat ik altijd en overal bij me had, goed van pas kwam. Zo’n wonderlijke ontmoeting… voelt voorbestemd.

Mysterie Man en Medicijnman

Al snel bleek Imam iemand te zijn die overal was geweest en veel tijd had doorgebracht bij saddhu’s en monniken, ook in de bergen van de Himalaya – mijn uiteindelijke bestemming.

Dagen later nam hij me mee naar een country club, waar ik een collega van hem sprak, een advocaat, die over hem zei: ‘’We call him Mystery Man.’’

Imam regelde ruim een maand verlof en we zouden binnen een week vertrekken, zodra hij zijn motor reis klaar had gemaakt en mijn voet was genezen. Daarvoor plukte hij zelf de kruiden langs de weg en in het veld, want mystery man bleek ook medicijnman te zijn – en nog veel meer. Ook deze ontmoeting was een droom die uitkwam. I am not alone .

Alle zintuigen geprikkeld

Op de afgesproken tijd bracht hij me volgende avond naar een zij-ingang van het enorme tempelcomplex. Ik werd onder mijn hoede genomen door een Indiër en na verloop van tijd bracht hij me via ondergrondse gewelven naar ruimtes in de tempel waar ik als toerist niet naar binnen kon. Wat me altijd zou bijblijven is een diepe bromtoon, alsof er grote ondergrondse machinekamers waren, een frequentie en geluid die ik jaren later ook in de piramide van Gizeh zou horen.

Brede deuren gingen open en opeens bevond ik me in een grote ruimte met een extatische mensenmassa, die compleet uit hun dak ging bij de opzwepende tonen van oosterse fluiten, trommels, sitars en zang. Veel mannen waren schaars gekleed, slechts in lendendoeken. Hun buik en gezicht volop beschilderd, het haar opgestoken, bloemenkransen om de nek – ik waande me plots eeuwen terug in de tijd, sterker nog, het voelde volkomen tijdloos en tegelijkertijd van alle tijden.

Dat kwam niet alleen door de afwezigheid van elektrisch licht, maar ook door de honderden, nee, duizenden kaarsen en fakkels en de geur van brandende olielampen en wierook, intense wierook. Ik herinner me een zee van bloemen, kransen en jasmijn. Alle zintuigen werden geprikkeld, daar was geen ontkomen aan. Overal waren altaars met beeltenissen van goden en godinnen, omringd door vuur en kaarsen.

Ontladen en opladen

Daar was ik dan, als enige blanke, welkom en geaccepteerd, in een kolkende smeltkroes vol pure euforie, met lachende, blije en toegewijde gezichten – en ik wist dat ik iets unieks mocht meemaken, wat mijn beeld van Indiërs voor altijd zou verrijken.

Hier was geen armoede maar pure rijkdom. Hier gingen ze volkomen uit hun dak. Mind blowing.

Ik heb een onvergetelijk beeld op mijn netvlies van een heilige man, een saddhu, met opgestoken, dik rasta haar, die zo straalt dat je de elektrische vonken voelt knetteren. Hij gaf licht. Ik bevond me in een enorme batterij, waar mensen opgeladen en uitgelaten vandaan kwamen.

Het grote avontuur waar ik als kind in de schoolbanken al van droomde, was begonnen.

Mijn droom was werkelijkheid.

Albert Toby

Ik ben Albert Toby, eigenaar van reïncarnatie- en regressie praktijk “TOBY or not TOBY”. Regressie- en reïncarnatietherapie is een alternatieve geneeswijze waarbij ervan wordt uitgegaan dat de ziel van de mens meerdere levens doormaakt. Traumatische ervaringen kunnen zich zowel in het huidige leven als in vorige levens hebben voorgedaan en door middel van herbeleving geheeld worden. Voor meer info zie mijn website: www.tobyornottoby.com